فیلم‌هایی که باید دید: «کلاب»

«کلاب» (The Club)، ساخته پابلو لارین، سینماگر شیلیایی، کیفرخواستی علیه کلیسای کاتولیک و اخلاق ریاکارانه آن است. لارین، در «کلاب»، به سراغ موضوعی بسیار حساس یعنی سوءاستفاده جنس دکان رفته که تنها مربوط به جامعه شیلی نیست بلکه در سطحی وسیع‌تر و جهانی‌تر مطرح است و به فساد درون کلیسا مربوط می‌شود؛ هرچند لارین در گفتگو‌هایش با رسانه‌ها این امر را منکر شده و گفته است که قصد نداشته با فیلمش به نهاد کلیسا حمله کند در حالی که به اعتقاد من او با لحنی گزنده و نیش‌دار در این فیلم، بنیان‌های اخلاقی کلیسا را زیر سؤال می‌برد چرا که این کلیساست که برای جلوگیری از رسوایی عمومی کشیش‌های پدوفایل (بچه‌باز) و تبهکار، خانه‌های امنی ایجاد کرده و آن‌ها را از دسترس قانون و گزند مردم دور نگه داشته است. پابلو لارین، امروز بعد از الخاندرو خودروفسکی، میگوئل لیتین و پاتریشیو گوزمن، معروف‌ترین فیلمساز سینمای شیلی است. فیلمسازی که تقریباً‌‌ همان دغدغه‌ها و دلمشغولی‌های سیاسی گوزمن در سینمای مستند را در فیلم‌های داستانی‌اش دنبال می‌کند و این در کشوری مثل شیلی که تاریخش با مفاهیم سیاسی مثل سوسیالیسم، آزادی، کودتا، دیکتاتوری، سرکوب نظامی، شکنجه و زندان گره خورده است، مطلقاً دور از انتظار نیست.

سه‌گانه «تونی مانرو»، «نه» و «کالبدشکافی» پابلو لارین، همه درباره تاریخ معاصر شیلی بعد از کودتای ژنرال پینوشه علیه سالوادور آلنده، رهبر سوسیالیست این کشور‌ است که با دیدی هنری و دقت زیبایی‌شناسانه خاصی روایت شده‌اند. «کلاب»، فیلمی طعنه‌آمیز و دردناک درباره آدم‌هایی است که وظیفه آن‌ها، ترویج ارزش‌های اخلاقی و هدایت جامعه به سوی معنویت و حفظ روح انسان در برابر امیال نفسانی و شیطان است اما خود در عمل، با تسلیم شدن در برابر امیال شیطانی درونیِشان، بیشترین صدمه را به جامعه وارد کرده و حالا به عنوان دشمن مردم، از ترس در خانه‌های امن و در خفا زندگی می‌کنند.

ادامه مطلب در صفحه بعد:

دیدگاه اضافه کنید