تتو یا خالکوبی: یک آیین یا یک نیاز؟

انگیزه و دلیل انسان‌ها برای خالکوبی

در گذشته‌های دور خالکوبی یک امر آئینی بود. برای مثال مصری‌ها گمان می‌کردند خالکوبی انسان را پس از مرگ از توانایی باروری برخوردار می‌کند. برخی قبایل آفریقایی تلاش می‌کردند با خالکوبی مفاهیمی مانند تولد، مرگ، قدرت و شهامت را به نمایش بگذارند. مسیحیان نام عیسی مسیح یا نشانه‌های مذهبی مانند بره، صلیب و ماهی را بر پیشانی یا ساعد خود خالکوبی می‌کردند و مؤمن بودن خود به آئین مسیحیت را به ثبوت می‌رساندند. جنگجویان صلیبی گمان می‌کردند اگر نقش صلیب را روی پوست تنشان خالکوبی نکنند و در جنگ با مسلمانان کشته شوند، هرگز به آرامش ابدی دست نخواهند یافت. ملوانان، فواحش، قوادان، سربازان اس اس، لژیونرهای فرانسوی و اعضای باند مافیایی یاکوسا با خالکوبی خود را از دیگران ممتاز می‌کردند. آلمان‌ها در امپراطوری سوم یهودی‌ها و همجنسگرایان را خالکوبی می‌کردند تا آن‌ها قابل شناسایی باشند.

برخی از هنرمندان، معرکه‌گیران، شعبده‌بازان و مارگیران با خالکوبی در نمایش‌های خیابانی توجه مردم را به خود جلب می‌کردند. اغلبِ معرکه‌گیران و مارگیران ایرانی خالکوبی‌های درشت و چشم‌نواز داشتند و برخی از آنان سراپای خود را خالکوبی کرده بودند.

یکی از معروف‌ترین هنرمندان امروزی که با خالکوبی به شهرت رسید تام لپارد نام دارد. او در اواسط دهه‌ی هشتاد میلادی نقش پوست پلنگ را بر بدنش خالکوبی کرد و کار را به آنجا رساند که حتی دندان‌های نیشش را هم تیز کرد. تنها یک دهم درصد بدن این شخص خالکوبی نشده است و از این نظر رکورددار جهان است.

دیدگاه اضافه کنید