تتو یا خالکوبی: یک آیین یا یک نیاز؟

خالکوبی در همه‌ی دوران‌ها و در همه‌ی فرهنگ‌ها وجود داشته است. خالکوبی که در قدیم یک امر آئینی بود، در دوران‌هایی برای نشان کردن افرادی به کار گرفته می‌شد که به فرقه یا آئین و مذهبی خاص گرایش داشتند. امروزه در کشورهای غربی خالکوبی یک امر شخصی و سلیقه‌ای است.

«اوتسی»

 

کهن‌ترین جسم انسان و خالکوبی‌هایش

کهن‌ترین جنازه‌ای که دانشمندان به دست آورده‌اند، نعش انسانی‌ست که پنج هزار و سیصد سال پیش در عصر سنگ زندگی می‌کرده است. این شخص که او را «اوتسی» نامیده‌اند پانزده خالکوبی دارد. از جمله این خالکوبی‌ها دو خط آبی-رنگ است که در امتداد ستون فقرات به موازات هم ادامه می‌یابد و چند خط روی ساق پا و نقش یک صلیب کوچک بر زانو از دیگر خالکوبی‌های این کهن‌ترین جسمِ انسان است.

بر جنازه‌ی مومیایی شده‌ی یک کاهن مصری، زنی به نام «آموِنت» هم که چهار هزار سال پیش در مصر زندگی می‌کرده چند خالکوبی یافته‌اند. در روسیه جنازه‌ی زنی را یافتند که دو هزار و چهار صد سال پیش زندگی می‌کرده. بر بازو و شانه‌های این زن نقش‌هایی از پرندگان و گوزن‌ها و چند حیوان اساطیری خالکوبی شده است. می‌گویند این زن به قبیله «پازیریک» تعلق داشته و جنگجو یا داستانگو بوده است.

ادامه در صفحه بعد:

دیدگاه اضافه کنید